Saat yine 4 civarı, ben yine yazıyorum. Hayatımdaki düzeni özetleyecek çok güzel bir cümle buldum: Gözlerim insanların demesine göre en güzel rengini -yeşili- yaşardığı zamanlarda alıyor. İşte hayatımdaki her şey böyle ilerliyor. İnsanları mutlu ettiğim zamanlar hep içimdeki acının doruklarında, kendi mutluluğumdan zevk aldığım zamanlar da başkalarının damarlarındaki kanı emerken buluyorum kendimi. Neden böyle olmak zorunda bilmiyorum, bunu farkında olduğumdan beri oldukça fazla da yoruluyorum, daha yaşım 24 hatta Kasım doğumlu olmanın verdiği avantajı da katarsak 23 ama aynada baktığımda gördüğüm beyaz saçlar neyin nesi? Ne beni bu kadar sıkan, daraltan, üzen? İçinde olduğum düzenle sürekli zıt yaşamak zorunda kalmam olabilir mi? Nefes almaya çalıştığım her an başka birinin nefesini kesiyor olmam, insanların acılarından beslenip de hayatımı sürdürmem, bazen bu huyuma kendim bile katlanamayıp mutsuz olmam olabilir mi? Neden duruyorum peki hayatta? Nedir beni bağlayan, işte zaten işin güzel tarafı da bu sanırım, gözlerimin yeşilini keşfetmesi gerekiyor insanların. Peki ya bunun bana getireceği sonuçlar mı? Acı, her yaşananın sonucu değil başlangıcıdır ve bu başlangıcın düzgün olmaması için hiçbir sebep yok. O yüzdendir ki kendimi yenip, olmam gereken noktaya ulaşmamda en büyük gerçek olacak acı. Bazen megaloman bazen mazoşist roller üstleniyor gibi dursam da tek bildiğim var ben Çağdaş'ım. Blog, bu senin için de özel bir an, adımı itiraf ettim sana, Çağdaş'ım ve özüm adımda saklı, yaşadığım dönemin adamıyım, onu yansıtıyor, taşıyor, ilerletiyor ve onunla beraber harmanlanıp ben de ilerliyorum. Bazen 3snde bir bile değişmeyi başaran ruh halim de bunun göstergesi olsa gerek. Zaman ilerliyor, Çağdaş ilerliyor, insanlar değişiyor Çağdaş adapte oluyor; yorucu, acılı ama gerekli. Bu çok samimi ve özel bir yazı oldu aslında ama varsın olsun, demek ki bunun zamanıymış bu gece, çıkması gereken buymuş. Saygılar.