Aldı, kapağına hafif bir dokunuş bıraktıktan sonra, aradan bir sayfa açıp okudu: "6-7 yaşlarında yalnızlık nedir öğrenir olmuştum, aile fertlerinden birinin başına gelen sağlık sorunu yüzünden herkes onunla ilgilenilirken, ben de onları evde bekler, hastaneden her gece gelecek telefonun hasreti ile sıkıntıya düşerdim. Uğraşım yoktu, ilkokula yeni başlamış sanki 7 değil de 17 olmuş, ailesinin yanından ayrılıp ayrı eve çıkmış kocaman bir insan gibi sabah okula gider akşam da yalnız yaşadığım evime dönerdim. Erken olgunlaşmak kaderimdi sanki, elektronik cihazların patladığı döneme denk gelmem de en büyük tesadüfüm oldu. Onlar sayesinde bir sürü arkadaş edindim, lehimle, tornavida ile en önemlisi de şuan hayatım olan transistorlarla ilk o zaman tanışmıştım." Daha fazla okumadı, tüm hikâye zaten dün gibi kafasındaydı. Bir an duraksadı ve derin bir nefes aldı, kitabı yerine bıraktı. Çantası sırtında kapıya doğru yöneldi, adımları bir devinki kadar kuvvetli ama yeni doğmuş bir ceylanınki kadar da güvensizdi. Kolay değildi yıllarını verdiği ya da verdiğini sandığı hayatı bırakıp yeni bir düzenin içine girmek. Daha doğrusu kendinden vazgeçtiği hayatı bir kenara bırakıp kendim oluyorum demek için ilk adımı atmak. Evin kapısına yaklaştıkça, onu bağlayan tüm anılara ve varlıklara mesafe kattıkça güveni yerine gelmeye başladı, zaten hasret ve özlemden uzak durmayı başarabiliyor olmasıydı bu hareketi yapmasını sağlayan.
En sevmediği ayakkabılarını geçirdi ayağına, aynı şekilde satın aldığı ancak hiç giymediği, kendisini iyi hissetmesine engel olan tüm kıyafetler de o gün üzerindeydi. Farklı bir insan olmak için, sıfırdan başlamak için yok etmem gerek Ada dediğim karakteri diyordu. Sokağa çıktı, bir yağmur istiyordu kendisini yıkayacak, tamamen sırılsıklam yapıp arındıracak ama olmadı. Ama inat etmişti bir defa, ıslanacak ve arınacaktı, içerisinde birkaç parça kağıt ve müzik çalardan başka birşey olmayan çantasını şehrin meydanındaki havuzun kenarına bıraktı, elbiseleri ile havuza bıraktı kendini, sokaktan bir deli haline gülüyor, birkaç insan da daha 10 saniye bile olmamış olmasına rağmen hemen mana bulmaya başlıyordu.
Tamamen ıslandığından emin olduktan sonra havuzun kenarına geldi ve dışarı çıktı. Üzerindeki suyun biraz süzülmesini bekledikten sonra çantasını da alıp delinin yanına gitti, çantadan çıkarttığı müzik çaları ona hediye etti ve "İyi günler güzel dünyanın çirkin insanı." diyerek yoluna koyuldu. Aklında tüm geçmişinden sadece deliler kalmıştı. Çocukken mahalleden geçen, ortaokul çağında okulun bahçesine gelip cinsel organını kızlara gösteren, üniversite yıllarında sessiz ve kendi halinde olduğu yerde bir ihtiyar gibi sallanıp duran ve hiç konuşmayan tüm deliler aklına geldi, biraz önce müzik çalarını hediye ettiği ile beraber. Karanlığın içerisinde kaybolmadan önce de ağzından boşluğa doğru yayılan son sözleri şöyle oldu: "Sizler gibi olamadım, düzenin içerisinde düzenden kopamadım, terk ettiklerime sizler iyi bakın, siz ki güçlü olanlarsınız, hoşça kalın gerçekten anladığım ve hissettiğim yalnızlar. Hoşça kalın cehennemin ağzında mutluluğu bulmuş insanlar. Hoşça kalın devrimci, hür ve yaşama sevinci dolu dışlanmışlar. Hoşça kalın dünyayı omuzlarında tutanlar."
Dediklerinin doğrulukla uzaktan yakından alakası yoktu belki ama umurunda mıydı ki doğruluk, göreceli olan kavramlar değil miydi zaten bu dünyada en sanal ve sahte olanı el üstünde tutmamıza sebep olanlar. Fransız ihtilali değil miydi topluma insanı köle eden ve Amerika'nın kuruluşu değil miydi Komünizmi tetikleyen ve Komünizm değil miydi tüm düzeni yıkıp yeni düzen getireceğini iddia eden Amerika'yı haklı çıkartan. Doğruları kim belirliyordu ki? Soruldu mu hiç o delilere kendi doğruları?