Güzel bir cumartesi günüydü; hava güneşli, çimenler yeşil. Sabah 6'da kalkıp sınav için tekrar yapmış olmam bile beni rahatsız etmiyordu. Hatta aksine erken kalkıp günün içerisinde bir sürü zamanı kendime ayırabiliyor olmaktan ayrı bir mutluydum sanırım. Aslında şairin de dediği gibi çemberin içinde yer edinmeye çalışıyordum da arada bir kafayı dışarı çıkarmadan da edemiyordum her zaman olduğu gibi. 76. yurdun önündeki manzara müthişti, havanın güzelliğini gören çimlere atlamıştı. İnsanlar bütün enerjilerinin uyduruk bir güneş sisteminin yarattığı psikolojik etkiden geldiğini kanıtlama derdindeydi sanki. Çemberin içindeki yerimi ben de daha fazla direnmeden aldım, bir Koreli birkaç Türk sohbet dönerken uzandığım çimlerde yine hayat bir gerçeğini yüzüme vurmaktan hiç kaçınmadı. Karşımdaki Ankara manzarasını seyrederken, insanın dünyayı kendi gördüklerinden ibaret sandığını bir kez daha fark ettim, oysa dünya üzerinde o kadar farklı görüşler, o kadar farklı bakış açıları varken biz hala güneşin ODTÜ üzerinden doğduğu Hacettepe semalarında battığını düşünüyorduk. Hadi bunu biraz aşabilsek bile hala o kadar çok duvarımız vardı ki, Kore'den gelip, burada sıkılıp, okulu dondurup, hiç tanımadığı bir grup insanla beraber yurtta kalan ve "Senin için mutluluk ne demek?" diye sorduğumda bana Türkçe olarak "Kafamdaki sıkıntılardan sadece kaçarak kurtulabiliyorum hatta anadilimden nefret ediyorum. Bunun sebebi de anadilimde daha yaratıcı konuştuğum için acılarımı ve dertlerimi daha derinlemesine ifade edebiliyorum ve bu durumun acılarımı sürekli yenilediği için asla mutlu olamıyorum" diye cevap vermesi gerçekten bana tokat gibi geldi. Her zaman İngilizce derslerinde kendi dilimde olsa cevap cuk otururdu dediğim, lanet olsun bunaldım artık Türkçe anlatmak istiyorum diye isyan bayrakları çektiğim durumların ne kadar da anlamsız olabildiğini anladım. Ha bir de hep iddia ettiğim bir şey var: 3. gözüm. Hayatım boyunca insanlara asla kendi gözümden bakamadığımı çok iyi biliyorum, her zaman ikili ilişkilerimde kullandığım yöntem, duruma üçüncü biri gibi yaklaşarak ortamın dengesini bozan elementleri bulup, onları ortamdan çekmeye çalışmaktır, ama bunun bir hiç olduğunu da kanıtladı bugün bana. Bazen en iyi bildiğim şeylerin bile hiçbir şey olduğunu görmek en azından yeni hedefler koyma yolunda beni acıktırabiliyor. Son olarak diyeceğim odur ki, çemberin içerisinde maske ile de olsa yer almak fena olmuyor -bazen-.