Bir gün uykuya dalmış, derin bir rüyanın ortasında buldum kendimi. Yeni doğmuş bir bebek olarak gözlerimi açıyordum, alışık olmadığım için aralanan gözlerime vuran ışık şuası, ölümden sonra hayata açılan yeni bir kapı gibi sunuyordu hayatı bana. Uyandığımda göbek kordonumun hala yerinde olduğunu ama anneme bağlı olmadığını fark ettim. İçimde bu yeni hayata gelişle ilgili kaplanan tüm huzur sanki bu kordondan içeriye akıyordu. Sonra insanlarla tanıştım, sanki bir emirmişçesine hep onlardan bir adım arkada durarak yaşadım, ortamlara girdim, sohbet masalarında bulundum, sanki varlığım rahatsız veriyormuş gibi hissetmekten bir türlü kurtulamadım, varlığımı isteyen insanlar aynı zamanda orada olmamdan bir tarafları ile de rahatsız oluyorlardı, sanırım bu bir adım arkada durma durumuyla alakalıydı. İnsanlar kendilerinden bir şey saklandığı düşüncesine kapılmaktan hoşlanmazlar ama diğer yandan da saklananı keşfetmek isterler. Fakat kordonum bana doğru zamanı beklemeden o adımı öne atmamam konusunda özellikle baskıda ve telkinde bulunuyor, insanlara karşı temkinli olmam konusunda uyarıyordu. Çünkü tek farkım bu gizemli duruşum değil, aynı zamanda saflığımdı. Yaşadığım dönemde bulunan neredeyse hiçbir insanda olmayan saf bir duygu vardı üzerimde, hayatımda olan biteni anlatan, karşıdakinin insan olduğunu bildiğim için kafasında şüpheye yer bırakmamak için özel çabalayan biri olarak yaratılmıştım. Tabi ki bunu herkese gösteremezdim, o zaman benim çok sıkıcı olduğumu söylerler, heyecan bekledikleri hayatlarında benden istediklerini ben vermiyormuşum da kendileri keşfediyormuş gibi hissetmek istedikleri yaşamlarına engel olurdum.
Bir gün zamanın geldiği bilgisi ile donatıldım, saflığımı gösterecek, beni korumasız, çırılçıplak görebilecek bir insanla tanışmam gerektiği kordonum tarafından bana bildirildi. Heyecanlıydım, o gözlerimi açtığımda ışıkların arasından beliren yeni hayatı kucakladığım gündeki kadar istekli ve çocuksuydum ve hunharca kullanılmaktan dahi zevk alacağım o sürece girmek için can atıyordum, çünkü kordonum böyle istiyordu.
Bu süreç boyunca, çok mutlu oldum, çektiğim acıların hiçbiri çok uzun sürmedi, yaşadığım şeyin mükemmelliğini düşünerek hiçbir şeyi umursamadım. Kordonumu kopartmayı bile düşündüm bazen, gerek yoktu artık ona, ben bu hayatı, bu mutluluğu tadıyor ve yaşıyorken başka ne isterdim ki, ama işte ne yazık ki karşımdaki insandı ve saflığımın bana verdiği huzur onda sıkıcılık ve bıkkınlık olarak baş gösteriyordu. Benim yeni bir hayat olarak baktığım düzen, ona yeni bir zindan, yeni bir kâbus olmuştu ve bunu bana fark ettirmeye çalışan kordonuma karşı duyarsız kaldım, özgüvenim onun verdiği komutları bastırıyordu. Bu durum benim saflıkta ustalaştığım, kordonumla yalnızlaştığım döneme denk geldi ve saflığın bedeli yüzüme acı bir şekilde vuruldu.
O an gözlerimi açtım, yaşadığım süreçte yaptıklarımdan dolayı o kadar pişmandım ki kordonuma bile bakamıyor, hatta onunla hiç yüzgöz olmadan onu kopartmayı böylece bu utancın yüzüme vurulmasını engellemeyi düşünüyordum. Üç dakika boyunca akıttığım gözyaşlarımı sildim, ıslanmış parmaklarımla kordonu kavramak için elimi göbeğime uzattım ve farkına vardım, uyanmıştım, kordonum annemden doğduğum andan itibaren hiç olmamıştı.
Bir gün zamanın geldiği bilgisi ile donatıldım, saflığımı gösterecek, beni korumasız, çırılçıplak görebilecek bir insanla tanışmam gerektiği kordonum tarafından bana bildirildi. Heyecanlıydım, o gözlerimi açtığımda ışıkların arasından beliren yeni hayatı kucakladığım gündeki kadar istekli ve çocuksuydum ve hunharca kullanılmaktan dahi zevk alacağım o sürece girmek için can atıyordum, çünkü kordonum böyle istiyordu.
Bu süreç boyunca, çok mutlu oldum, çektiğim acıların hiçbiri çok uzun sürmedi, yaşadığım şeyin mükemmelliğini düşünerek hiçbir şeyi umursamadım. Kordonumu kopartmayı bile düşündüm bazen, gerek yoktu artık ona, ben bu hayatı, bu mutluluğu tadıyor ve yaşıyorken başka ne isterdim ki, ama işte ne yazık ki karşımdaki insandı ve saflığımın bana verdiği huzur onda sıkıcılık ve bıkkınlık olarak baş gösteriyordu. Benim yeni bir hayat olarak baktığım düzen, ona yeni bir zindan, yeni bir kâbus olmuştu ve bunu bana fark ettirmeye çalışan kordonuma karşı duyarsız kaldım, özgüvenim onun verdiği komutları bastırıyordu. Bu durum benim saflıkta ustalaştığım, kordonumla yalnızlaştığım döneme denk geldi ve saflığın bedeli yüzüme acı bir şekilde vuruldu.
O an gözlerimi açtım, yaşadığım süreçte yaptıklarımdan dolayı o kadar pişmandım ki kordonuma bile bakamıyor, hatta onunla hiç yüzgöz olmadan onu kopartmayı böylece bu utancın yüzüme vurulmasını engellemeyi düşünüyordum. Üç dakika boyunca akıttığım gözyaşlarımı sildim, ıslanmış parmaklarımla kordonu kavramak için elimi göbeğime uzattım ve farkına vardım, uyanmıştım, kordonum annemden doğduğum andan itibaren hiç olmamıştı.