Ada'nın Gizli Bahçesi

Akşamüstüydü, yavaş yavaş kararmaya başlamış, yağmura yüz tutmuş bir havanın pusu içerisinde yürüyordum. Daha öncesi hiç yokmuş gibiydi, işten çıkmış Taksim Meydan’ındaki çiçekçilerin yanından geçip dolmuşa binip evime gidecektim. O an biraz garipsesem de hiç sorgulamadım, İstanbul’da oluşumu da bir işte çalışmayı da. Zaten puslu hava yeterince karamsar yapmıştı beni, bir an önce eve gidip sorgulanacak ne varsa hepsi ile orada uğraşmayı istiyordum. Ortalığın sakinliğini de birkaç çiçekçiyi geçene kadar fark etmemiştim. Bir köpek uluması ile irkilip bir an üzerimdeki yorgunluktan sıyrılıp etrafıma baktığımda içimi bir korku kapladı. Çevrede hiç kimsenin olmadığını, soğuk bir rüzgârın biraz sonra başlayacak bir yağmuru müjdelediğini fark ettim ama esas büyük şoku camları talan edilmiş çiçekçileri gördüğümde yaşamıştım. Ne olmuştu Taksim’e, savaş mı çıkmıştı, izinsiz bir gösteri mi bu hale getirmişti etrafı? Yoksa bombalar can mı almıştı yine şehrin ortasında. İçinde bulunduğum absürt dur...

İnsanların ortak acıları vardır, paylaştıkça azalır bu acılar veya öyle olması istenir. Aslında ne paylaşmak ne de onları görmezden gelmek onlardan sıyrılamayıp takıntılı bir birey olmaktan çok daha fazlası değildir. Yani, tek bir grup hariç tüm insanlar farklı yöntemlerle de olsa acıları ile hayatlarını zehri ederler. Konumuz, o tek grup, o güçlü varlıklar. Onlar ki acıyı ertelemek, görmezden gelmek veya çok profesyonel biçimde içlerinde yarattıkları ikinci bir kişiye havale edip sokağa çıkmaktan daha öte bir güce sahiptirler. Bu öyle bir güçtür ki, bir duvar ustasının (!) ördüğü duvara benzer, her gelen acı bir tuğladır ve bu güç duvarını sağlamlaştırır, her acıdan gelen tecrübe de boş duvarda güzel bir boya paletinden çıkan muhteşem bir resim çizer. Tam anlamı ile açıklamak gerekirse, acının kaynağını anlayan ve bunu sebeplere, sonuçlara bağlamaya uğraşmadan sadece ve sadece onun yoğunluğunu anlayıp, analizler yapıp onu hayatına bağlayabilen insanın zaferidir, bahsedilen güç. Ço...