Anlıyorsun gerçekleri, insanları. Yaşadıkça görüyorsun dünyayı. Ne mal oldukları belli dediğin, hain dediğin tiplerin rollerinin nasıl da gün geldiğinde üzerine oturduğunu, aslında onların da mecburiyet ve umut karşısında ruhlarını şeytana sattıklarını ve senin de aynı senaryolarda başrol olabileceğini görüyorsun. Erdemle yetişmiş, gururu için yaşamış bir adam sanarken kendini, mana bulduğun, küçük gördüğün hatta hakaretlerle aşağıladığın insanın kıyafetlerinin içinde buluveriyorsun kendini. Bakıyorsun, göremiyorsun, düşünüyorsun, anlayamıyorsun, kaçıyorsun, kovalanıyorsun ve aynaya baktığında aynı onu görüyorsun. Hakaret ettiğin, beğenmediğin çirkin surat, tam karşında acı acı süzüyor bedenini ve acıtıyor benliğini. Bir bıçak gibi vuruyor damarlarına intiharın en zevkli noktasına ulaşmanı beklercesine zorluyor seni ama, ama anlıyorsun, sen de ancak böyle olunca yaşayabiliyorsun. Bırakıp gidesin geliyor, kendini orada görmekten kaçasın geliyor ama olmuyor içindeki öz o beğenmediğinle a...